Стылі прывязанасці

Я часта хвалююся, што блізкі чалавек мяне разлюбіць.

Мне патрэбна шмат пацверджанняў, што мяне любяць.

Калі партнёр маўчыць, я звычайна застаюся спакойным - у яго могуць быць свае справы.

Думка застацца ў адзіноце мяне па-сапраўднаму палохае.

Разлука з блізкім выклікае ў мяне моцную трывогу.

Мне часта здаецца, што я гэтаму чалавеку не падыходжу.

Калі блізкі аддаляецца, ва мне расце жаданне падысці бліжэй.

Калі ў адносінах напружанне, я не магу засяродзіцца на іншым.

Я давяраю словам і жэстам партнёра, не шукаю ў іх схаванага падвоху.

Мне важна быць на сувязі з блізкім чалавекам часта.

Я адчуваю сябе ўстойліва, нават калі блізкі чалавек далёка.

Крытыка ад любімага засмучае, але ненадоўга.

Часам я ўзмацняю свае пачуцці, каб атрымаць увагу.

Мне страшна, што партнёр убачыць мае «непрыгожыя» бакі і пойдзе.

Я не магу расслабіцца, пакуль у адносінах ёсць няяснасць.

Мне няёмка залежаць ад іншых эмацыйна.

Я адкрыта дзялюся сваімі глыбокімі перажываннямі з блізкімі.

Калі становіцца занадта блізка, мне хочацца ўзяць паўзу.

Эмацыйныя размовы мяне стамляюць.

Са стрэсам я спраўляюся лепш у адзіноце.

Мне лёгка казаць блізкаму «я цябе люблю».

Я не люблю, калі ад мяне чакаюць эмацыйнай падтрымкі.

Самадастатковасць для мяне важней за блізкасць.

З блізкімі я магу быць сапраўднай і не хаваць частак сябе.

Мне нармальна прасіць пра дапамогу, калі яна патрэбна.

Калі партнёр настойвае на збліжэнні, я адступаю.

Я шаную сваю незалежнасць больш, чым доўгія адносіны.

Мне лягчэй жыць у адзіноце, чым падладжвацца пад іншага.

Абмеркаванне будучыні ў адносінах мяне напружвае.

Я не паказваю ўразлівасць нават самым блізкім.