Дванаццаць пастак

Свет дзеліцца толькі на чорнае і белае. Поспех або правал, любяць або ненавідзяць. Сярэдзіны няма.

"Калі я не зраблю ідэальна - значыць, усё правалена."

Маленькая цяжкасць імгненна ператвараецца ў канец свету. Уяўленне дамалёўвае найгоршы сцэнар.

"Начальнік маўчыць у перапісцы - значыць, мяне дакладна звольняць."

Упэўненасць, што дакладна ведаеш, што думае іншы чалавек. Звычайна думае ён дрэннае. Пра цябе.

"Яна паглядзела на мяне так - значыць, думае, што я некампетэнтная."

Адна падзея ператвараецца ў вечны закон. Словы 'заўсёды' і 'ніколі' тут гаспадары.

"Я праваліла адно суразмоўе - мяне ніколі не возьмуць на працу."

Унутраны голас, які пастаянна кажа 'павінна'. Быць паспяховай, спакайнейшай, лепшай. За невыкананне - віна.

"Я павінна была справіцца сама, без дапамогі."

Усё, што адбываецца вакол, ты прымаеш на свой рахунак. Нават надвор'е. Нават чужы дрэнны настрой.

"Муж прыйшоў стомлены і маўчыць - я дакладна нешта зрабіла не так."

Дзевяць чалавек сказалі 'дзякуй', адзін зрабіў заўвагу. У галаве застаецца толькі гэтая заўвага.

"Усе хвалілі прэзентацыю, але адзін калега заўважыў памылку. Вечар сапсаваны."

Адчуваю - значыць, так і ёсць. 'Мне трывожна' ператвараецца ў 'усё праўда дрэнна'. Эмоцыя становіцца доказам.

"Я адчуваю сябе непатрэбнай - значыць, я сапраўды нікому не патрэбная."

Адзін учынак ператвараецца ў прысуд асобе. Не 'я памылілася', а 'я няўдачніца'. Назаўжды.

"Забылася патэлефанаваць сяброўцы - я жахлівы чалавек."

Ты загадзя ведаеш, чым усё скончыцца. Дрэнна. А навошта тады спрабаваць?

"Я дакладна не атрымаю гэтую пасаду, нават падаваць заяўку бессэнсоўна."

Добрае не лічыцца. 'Пашанцавала', 'выпадковасць', 'проста пашкадавалі'. Дрэннае - вось яно сапраўднае.

"Мяне пахвалілі, але гэта з ветлівасці. На самай справе праца слабая."

Ты параўноўваеш свой чорны дзень з чужым святочным постам. І прайграеш. Заўсёды.

"Ёй ужо трыццаць, а яна і дом купіла, і траіх нарадзіла, і бізнес адкрыла. А я?"